اي بهانه زنده بودن...

با کدامين نگاه دردم را به تو بفهمانم؟

با کدامين زبان حرفم را به تو حالي کنم؟

با کدامين دليل عشقم را به تو ثابت کنم؟

با کدامين فرياد عقده هاي دلم را خالي کنم؟

دلي که مي سوزد و هيچ کس جز تو نمي تواند سوزش

آن را مرحم سردي باشد،دلي که هر لحظه با توست و

به ياد توست،اما تو يک لحظه هم با آن همراه نيستي.

چگونه شب را به روز سپري کنم،در حاليکه يک لحظه

هم فکر تو و غم تو از سرم بيرون نمي رود؟شبهايي که

تو در سايه عشقي غريب پناه گرفته اي،آيا ميداني من

در سنگيني سايه اين غمها و تنهايي ها چه مي کشم؟

لحظه هايي که محبت را در آغوش گرفته اي آيا ميداني

من در ميان دستان بي رحم بي کسي و غربت له

مي شوم؟آه اگر بداني چه احساس تلخي است تنهايي!واي

اگر بداني چه لحظات سختي است بي تو بودن!

اي کاش براي يک بار هم که شده،مي شد رو در رويت

ايستاد و از عشق سخن گفت.

اي کاش براي يک بار هم که شده،مي شد در حضور تو

 گريه کرد،اشک ريخت،ناله کرد.

اي کاش درد هم قابل ديدن بود و تو خود مي ديدي که

جز درد هيچ ندارم که ارزاني ات کنم.

خدايا!تا کي بايد سوخت؟تا کي بايد گريه کرد و آه

کشيد؟تا کي مي توان حسرت خورد و درد تنهايي را

چشيد؟ تا کي مي توان دوري اش را تحمل کرد؟ تا کي

مي توان از دردها سخن گفت؟

اي بهانه زنده بودن!

قلبم همچنان شکسته از دست تو!

دستهايم همچنان در جستجوي تو!

دلم همچنان به ياد تو!

چشمهايم هنوز اشکبار تو!

ولي قلبم هنوز عاشق تر از هميشه

                                             و اميدوار به فرداها...